วันนี้เข้ามาเปิดดูบล้อกตัวฉันเอง ก็อดยิ้มไม่ได้กับจำนวนผู้ที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของฉันที่แตะพันครั้งแล้ว ถึงแม้ว่าบางคนอาจจะพลัดหลงเข้ามา บางคนตั้งใจมาสืบราชการลับ บางคนตั้งใจมาอ่าน หรือบางคนที่ฉันอยากให้อ่านก็ตามแต่ ทั้งหมดนี้ต้องขอขอบคุณที่ทุกคนได้เสียสละเวลามาอ่านเรื่องราวของคนๆนึงที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับชีวิตใคร การแชร์ประสบการณ์แบบนี้ เพียงแค่หนึ่งคลิกที่เข้ามาอ่านเรื่องของฉันแล้วสามารถจุดประกายความรู้สึกดีๆ ให้ใครได้บ้างก็คงจะดี มันเป็นเหมือนความน้ำเน่าแหละนะ แต่ขอสารภาพตรงนี้เลย แต่ละเรื่องที่ฉันเขียนมันมีความหมายในตัวมัน (นางเอ้ก นางเอก)
อย่างเช่น เรื่องทำไมโรคนี้ถึงเลือกฉันนะ? ที่ฉันเขียนไว้ ฉันขอ ขอแค่คลิกเดียวของคนที่สิ้นหวังอยากจะลาโลกนี้แต่เพียง แค่ เค้าบังเอิญผ่านมาเจอแล้วเค้าได้รู้ว่า ตัวเค้าเองโชคดีกว่าฉันหลายเท่า เค้ามีในสิ่งที่ชาตินี้ฉันไม่มีทางได้มีได้เป็น แล้วเกิดเปลี่ยนใจอยากสู้ต่อไป..ฉันคงดีใจ ได้บุญไม่น้อย อีกอย่างที่อยากเจอ ฉันอยากเจอคนที่เป็นโรคเดียวกับฉัน อาการเดียวกัน อยากรู้ว่าเค้าเป็นยังงัย เจ็บไหมที่เกิดมาเจอแบบนี้ เค้ามีฝันอะไรเหมือนฉันรึป่าว เค้าหวังว่าโลกนี้มันจะมาปาฏิหารย์บ้างมั้ย จะมีสักวันไหมที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวฉันเหมือนผู้หญิงทั่วไปแล้ว T_T
สิ่งที่ทำให้รู้สึกขอบคุณคนอ่านมากอีกอย่างก็ตรงที่ฉันเองไม่ได้เป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือหรือมีความรู้อะไรมากมาย เกี่ยวกับการเขียน แต่เรื่องที่เขียนนั้นมาจากความรู้สึกและประสบการณ์จริงที่เจอเอง จุดที่ฉันยืนตรงนี้มันคงไม่ต่างกับการที่ทำให้คนที่เข้ามาอ่านทุกคนตกอยู่ในสภาพ ฟังความข้างเดียว..ฉันไม่เถียงเลยที่ทุกอย่างออกมาจากความรู้สึก ที่ฉันนึกและคิดของฉันเอง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแต่งเติมเสริมใส่ไข่ใดๆ ทั้งสิ้น
แต่นั่นฉันขอเรียกมันว่า ความจริงที่ฉันเจอ น่าจะดีกว่า
ที่ตรงนี้ไม่ปิดกั้น หากใครอยากคอมเม้นต์อะไร ติ ชม แชร์กับสิ่งที่ฉันเขียนก้สามารถคุยกันได้ ข้อมูลอะไรที่ฉันให้ไป หรือหามาแล้วคิดว่ามันผิด ก้อแนะนำด้วยนะคะ ^^
September 5, 2008 at 4:45 am
เฮ้ย ตะกี้เม้นท์ไปเป็นกะตั๊ก ม้านนน…หายหมดอ่ะ
จาบอกว่า แวะมาเยื่ยม ๆ มอง ๆ คนแรก 555
แล้วก้อจาบอกว่า เขียนอีกเยอะ ๆๆ ชอบอ่าน
ไม่รู้เรียกว่าเจือก อะป่าว แต่ถ้าตามสำนวนตะเอง
ขอใช้คำว่า “อยากรู้ อยากเห็น” อะนะ…คริ คริ
แต่เราชอบอ่านหนังจือ ประเภท ชีวิต เรื่องราวที่เคยผ่านมา
แบบ ประสบการ์ณชีวิต หรือ สปช. ไรเงี๊ยะ มันแบบ ได้แง่คิด
ได้เห็น ได้รู้ ว่าคนอื่น ๆ เค้าเจอไรกัน เค้าแก้กันไง บางเรื่องเราก้ออาจเคยเจอ
เพียงแต่เราไม่ได้มีโอกาสมาบอกเล่าเก้าสิบให้คนอื่น ๆ รู้
บางทีสิ่งที่คนอื่นเจอ ก้อคล้าย ๆ สิ่งที่เราเจอ แต่รูปแบบ ความคิด การจัดการ
ของแต่ละคนก้อแตกต่างกันไป แต่นายเยี่ยมมาก ล้ม ลุก ยืน เร็วมากมาย
สุดยอด ญ เหล็กแห่งวงการ รวมเล่มเลยนะ รวมเล่มเลย เอาแบบให้ดังระเบิด
เป็นแบบเจ้ไรอ่ะ ที่เขียน สงครามนางฟ้าอ่ะ พลิกวิฤกต ให้เป็นโอกาส
ว่าแต่มะช้าวฟังเจ้ปอ อัญชลี ASTV เค้าว่า
“”"”" ส้วมที่ Pullman ใหญ่เจง ๆๆ เอ๋อ เจ้แกว่าใหญ่ยังก๊ะยานอวกาศ ว่างี้”"”"”