ฉันตื่นขึ้นมา แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในห้องโทนสีขาว
มองผ่านประตูกระจกบานใหญ่ออกไปเป็นทะเลที่เงียบสงบ..
ที่กระจกมีไอน้ำเกาะอยู่ไม่หนาจนเกินไป พอที่จะมองออกไปเห็นอะไรๆ ข้างนอกได้..
ฉันเดินไปหยิบถ้วยกาแฟใบโปรดมาชงในแบบรสชาดที่ฉันพอใจ ควันของกาแฟลอยมาเตะจมูก ชื่นใจๆ
ระหว่างนั้นในมือของฉันมีเจ้า iPod สุดที่รักกำลัง shuffle เพลงใน Top rated list ของฉัน นั่นก็พลาดไม่ได้แน่ๆ กับเพลง เทนติงส์ ทะเลก็ใกล้ เธอก็เศร้า ท้องฟ้าเปลี่ยนสี ..ทั้งอัลบั้ม Everything i sea ของเจี๊ยบ วรรธนา เลยน่าจะดีกว่า..รวมไปถึงเพลงแนว bossa ที่ขนกันมาเข้าคิวต้องรับเช้าอันสดชื่นของฉัน
ฉันมีความสุขจัง…
แล้วก็มีเสียงเคาะประตูฉันชะงักเล็กน้อย
มีเสียงใครคนนึงลอดเข้ามา..
นี่มันจะเก้าโมงแล้วนะ ไม่ไปทำงานหรอ… แม่ฉันเองตะโกนถาม
ฉันลืมตาเด้งดึ๋งขึ้นมา มองนาฬิกา..และลุกไปอาบน้ำ
คอตก..บอกกะตัวเองว่า เออ ไปทำงานก็ได้ (วะ)
