”อ้าว วันนี้เดินมาที่รถคนเดียวหรอ แห้วกลับไปแล้วหรอ”..เสียงซาลาเปาตะโกนถามดังลั่นออกมาจากเมอซิเดสคันนั้น

“อื้อ วันนี้แห้วไปสยามกับพี่ชายน่ะ บ้ายบาย ซาลาเปา” ลูกชิ้นตอบไปอย่าง งงๆ และก็คิดในใจว่า เออ แฮะ ไม่ได้เดินมาที่รถคนเดียวบ่อยเท่าไหร่นัก เพราะต้องมีแห้วเพื่อนรักมาด้วยเสมอ แทบทุกวันก็ว่าได้

ลูกชิ้น คีพ วอค กิ้ง จนกระทั่งต้องชะงักเพราะเงยหน้าขึ้นมาสะดุดกับใครคนนึงในระยะห่างกันประมาณ 50 เมตรเห็นจะได้

คนที่ว่านี้ไม่ค่อยได้มีโอกาสเจอบ่อยนัก แต่ปลื้มเค้าคนนั้นเหลือเกิน และก็เกิดอาการลังเล สับสน จะไหว้เค้าดีมั้ย จะทักดีมั้ย โอ้ย แห้ๆ แต่ในขณะเดียวกัน เค้าคนนั้นก้อเหมือนจะเห็นลูกชิ้นเข้าแล้ว “เอาวะ ไหว้ก้อไหว้” คิดในใจ พร้อมกับเดินตรงไปตามทางและฟ้าช่างเป็นใจพี่เค้าก็เดินตรงมาหาหลงจากรับไหว้แล้วเช่นกัน

“สวัสดีค่ะ” พร้อมก้มหัวกลมๆ และตัวกลมๆ ไหว้พี่เค้าอย่างนบนอบ คาดว่าตอนนั้นตรูคงยิ้มเห็นฟันครบหมดปากไปแล้ว

“คร้าบ หวัดดีครับ .,,,?djeif#hfe%@uf&!j!*” หูดับ หน้ามืดจะเป็นลม รู้ว่าพี่เค้าพูด ได้ยินเสียงแต่ฟังไม่ออก ทำไมหน้ามันร้อนผ่าวๆ ขนาดนี้ไม่รู้ น้ำตาจะไหล อาการนี้ที่เรียกกันว่า อายม้วน แหละมั้ง จะตอบไรหงะ ฟังมะรู้เรื่อง จะเป็นลมแล้ว

ก็เลยโพล่งไปอย่าง เห่ยๆ ว่า “เป็นไงบ้างคะ งานยุ่งมั้ยคะ” (เห้อ เลยมีแค่คำถามโง่ๆ ปิดบังเรื่องที่ซ่อนในใจ ไม่ได้ลึก ไม่ได้ซึ้ง ไม่ได้สมความคิดถึงที่เก็บไว้ วู้ฮู ว้าฮาาาา ใครมันมาเปิดเพลงนี้ตอนนี้ฟร้ะ) “ก็ยุ่งเหมือนกันครับ” พี่เค้าตอบ ในขณะที่อีกฝั่งละลายไปแล้วครับ…มีโอกาสได้มองเต็มๆ ตา ในระยะประชิดตัวและอยู่ห่างไม่เกิน 1 เมตร รู้แต่ว่า มองลอดแว่นไป โอยยยยยยยยยยยย…ไอ้ลูกชิ้นตั้งสติก่อน บึ้ด จั้ม บึ้ด …………

”ี่ได้เจอพี่สี่มั้งป้ะคะ” ถามออกไปแบบมึนๆ ทำไมไม่ถึงรถซักทีเนี่ยยยยยยย แค่ไม่กี่เสา ทำไมมันไกลนักเนี่ยยยยย

“เจอครับ เจอ วันก่อนคุณสี่เค้าเข้ามาเอาเอกสารก็ได้เจอครับ เอ ว่าแต่ตอนนี้คุณสี่เค้าไปทำที่ไหนนะครับ” พี่เค้าถามไปยิ้มไป ในขณะที่คุณลูกชิ้นเธอกำลังละลายแต่ต้องเตรียมคำตอบที่พี่เค้าถาม และอีกหลายความคิดพุ่งประดังประเดเข้ามา …….(หยุดทำตาตี่ใส่กรูเหอะนะ น้ะ น๊าาาาาา ขอร้องงงงง มองลอดแว่นไปแล้วมัน แหงกๆๆ ตอบสิตอบอ่ะ พี่เค้าถามอ่ะ)

“ออ พี่สี่ตอนนี้เค้าทำที่ (ที่ไหนวะ นึกไม่ออกว้อยยย) ที่ โรงแรมโซฟี่น่ะค่ะ” ชิ้นเขิลลลลลลลลลลพร้อมตอบ

“นี่เคยทำงานกับคุณสี่เค้าใช่มั้ยครับ” พี่เค้าถามชิ้นพร้อมรอยยิ้มอีกแล้ว “ช่ายค่ะ ลูกชิ้น (เสนอชื่อตัวเองเสร็จสรรพ เหะๆ ) เคยทำงานกับพี่สี่ค่ะ” แล้วมองไปทางขวา ถึงรถแล้วเว้ยเห้ยยยย เย้ๆๆ เลยต้องรีบหันไปบอกพี่เค้าว่า ไปก่อนนะคะพร้อมกับยกมือไหว้เค้าอีกทีเพื่อเป็นการบอกลา

เย็นวันนั้นช่างเป็นวันที่สวยงามของลูกชิ้นจัง พี่เค้าจะรู้บ้างมั้ยเนาะ ว่า การได้เดินไปที่รถไม่กี่ก้าวเคียงข้างไปกับท่านผู้บริหารท่านนี้มันช่างทำให้ลูกชิ้นกลมๆลูกหนึ่งมันดีใจไปทั้งวันทั้งคืน